Over mij

Kaka confessions, dat is geen propere naam voor een blog. Niet smakelijk, niet lady like en leg het later maar eens uit aan het kind. Ik weet het. Ik ben me er terdege van bewust. Maar laat me er nog een schepje bovenop doen. De inspiratie kwam niet van de eerste spuitpamper. No mam. 

Als je me vraagt wat ik me herinner van de eerste dagen na mijn bevalling, valt die waas samen te vatten in enkele zeer plastische beelden. Beelden die iedereen graag wegmoffelt onder de mantel der babyliefde. Ik dacht dat ik wist waaraan ik me kon verwachten, maar dat bleek toch niet helemaal zo te zijn. Op deze blog wil ik dus eerlijk zijn over de hele lijn. Maar omdat gescheurdepreut.be misschien toch nét wat te ver ging, ben ik bij kaka confessions geëindigd. Want dat kan je nog op de baby steken. Semi-schattig, semi-grappig en niet totally awkward om in onbekend gezelschap uit te spreken. 

Wat niet grappig is, zelfs niet semi, is het gevoel dat de gescheurde poes opnieuw aan flarden gaat bij, jah. Number two. Mijn gouden tip: haal laxeermiddel movicol en een krukje in huis. Movicol in het mondje vanaf dag 1 en krukje onder de voetjes bij nummer 2. Zo hoop ik dat je dan niet moet zitten janken op de pot, zoals ik heb gedaan. 

Deze blog gaat over de fails en kleine gelukjes, kortom de volledige naakte waarheid over mijn moederschap.